نامه ای برای غزل:...

گِلی کردی وُ گفتی دل گرُهته

وَ دهسیت ای سفر مشکل گِرُهته

غزل سی مُو دَ نیگَی تا بسوزُم

سراغی نیگری وَی حال و روزُم

اگر ایخی بری حرفی نیارم

اما ویس تا بگم و روزگارم

اگر بی دل غزل سازی نیاره

اگر عشقم دَ آوازی نیاره

گمون کردی که مهرم سرد ویبو

رفیق عشق تو نامرد ویبو

گمونت بد گمونی بی عزیزم

مو ایخواسم غمَ صحرا نریزم

مو هم طاقت نیارم دیرَت ابوم

صدقی بُرگِ مث شمشیرت ابوم

خدا دونه که ماتم رهمَ بهسه

غمِ نونل پتی سر دل نشهسه

تو خت دونی نه مرده ی او وُ نونم

غم عشق تو بی که ایکه غزونم

تیل کالت دوتا کاسه ی عسل بی

کمون برگلت ضرب المثل بی

پسینی که تیت من ره ولم که

یه کیشی وم کشی و باطلم که

مث مشق دبستانی خطم زی

خوتم املا گرهتی غلطم زی

و درگاه روندی و ور پیچناییم

و کیفار دو برگت پیتناییم

دو تا ورمه ی پلت مث دار ونامه

و هر جا ایروم سایت نهامه

دلم سر کیچه سر گردونت ایبو

و پا بوست ایا قربونت ایبو

تموم کیچه بَی خرسُم تر ایبو

زمهسون تیم عاشقتر ایبو

اگر سی تو د نیگم شعر نازی

اگر بَی تو ندارم عشق بازی

بیون درد فقیری عشقَ خو که

مِنَ مِن وُرد بدبختی ولو که

فلک از نو دوباره بونه کرده

غم اورده من ای دل حونه کرده

دَ نیسازه زمین بی حال زارم

زمونه ی بی وفا که تهلخوارم

زمسون برفَ بارم کرد و کشتم

یه تربه شرمساری بهس و پشتم

شمر سوم وستم سر گرده وابی

چویل عاشقی پژمرده وابی

تو نونی گرگ سرما جون گرهته

تغرس غم و ای سامون گرهته

تو نونی درد بی نونی چه سخته

امیدَ خیم آخونی چه سخته

نشهسن سر گلیم سرد و نم دار

زدن کرکیتَ سینه ی سردتمدار !

من ای ده نوم آزادی دَ ننگه

خره ی کفتارِ وُ نبده ی پلنگه

خدا روز خشی وی ده نمُنده

کلا سه هم وَ پیز ایما نَخُنده

تموم کیچه پامال گراز ه

جهالت پشت تاپو سر نمازه

صدَی خرس ستمگر گوشَ کر که

عدالت مرد و آزادی سفر که

تموم برگِ ای دارل تکهسه

کَرَه ی انصاف آبادی شخهسه

یکی مال یتیملمون خرده

گلش پرزین اوشامون چرده

اگر بی دل غزل سازی نداره

اگر عشقم د آوازی نداره

گمون کردی که مهرم سرد وایبو

رفیق عشق تو نامرد وایبو

گمونت بد گمونی بی عزیزم

مو ایخواسم غمَ صحرا نریزم

اگر نیگم غزل راهی ندارم

به غیر از مثنوی آهی ندارم

بیون شو سهیه وُ تیفون درده

من ایده حونه یِ دل برد برده

تغرس ماتم ایباره وری گل

قلم سر حق کشیده دهس باطل

تموم عشق ای ده نَ دزیدن

عبی دینَ وری باطل کشیدن

کله شرعی نهانُ ور کشیدن

وَ حکم پیکشون دلم بریدن

یکی تشنه یکی گسنه یکی لخت

یکی جومه ی حق سی باطل ای دُخت

یه بر محتاج نون و شوم شوین

یه بر تشنه ی حکومت و چپوین

بیو روزه ی سکوت بشکنیمو

بهون ظلم و َای ده ورکنیمو

دعا سیم کو که شاید واگر آبو

که شاید شویل سه آخر آبو

خدایا کوچنی مَ تو وَ خویی

تو هم مث کهخدا تشنه ی چپویی

خدایا اسب برنومون دز بُ

دو باره تشک افتومون دز بُ

کُتو اومه وَ نو ورتشکنامون

ز من بند کمرمو، اشکنامون

ذره ی غیرت من ای ده دَ نیسی

گمونم مرد زونی سه دَ نیسی

غلط کردم خدا ! مم بی گنایم

موهم بنده ی تونم بهسه ی دعایم

پرون غیرتم بهسه ی قضایه

دو دهسم رو وَدرگاه خدایه

تو نه دامَ حق مریم کوهزاد

تو نه دامَ کلند عشق فرهاد

تو نه دامَ کمون و تیر آرش

تو نه دامَ حق خون سیاوش

تو نه دامَ حق خرسل فقیرل

تو نه دامَ گریوی دل اسیرل

تموم گرگل وی ده ودر کن

گله ی کفتارَ وی ده درودر کن

اگر کِردی وُ دییُم مِردِ کاری

اگر نییُم بیون بردی نیاری

غلط کردم خدا! تَم بی گنایه ی!!

تو هم پشتیر پرون کهخیایه ی!!؟

۲:۲۱صبح .م.نگین تاجی نوشته شده در یکشنبه ۱۶: اردیبهشت۱۳۸۶.ساعت

 بییلِ پیسِسَه:...

 مالَ ز یر اومه  رسی، مالل شخهسه: بَه تو چه؟

 چشمیل خشک هفشساله پکهسه به تو چه؟

 چشمه زهلی پشت آبایی زلال به مو چه ؟

 پر گراز و گرگ ویچو ، بی شکال بهَ تو چه؟

 ریشه بییل پیسِسَه عمرش تمومه به تو چه ؟

 کِرَکی شاهنومه خوندن دَ حرومه  بهَ تو چه؟

 سر دلک کرده دلم، فصل خرنگه کُ وری

  ایسه موقع گُله و گاله و بنگه کُ وری

 سوزیل باغ دل پیوار کردن کُ وری !

دور سر چشمه ی قلم دیوار کردن کُ وری !

 تیر آرش غرق افسوس و دریغِ کُ وری  

  گردن عشق سیاوش زیر تیغ کُ وری !

 تا تبهکاری گر سیوز وَ کاره  منشین

 تشتِ  خون سووشون تا برقراره منشین !

 توطئه ی افراسیاب و مکر کاووسی بسه

ای همه دسمالَ  دهسی و قبا بوسی بسه !

 مرگ سهراب و عزی تهمینه تکرار وا نبو

 گردنِ  آزادگی  آمُخت اوسار ا نبو !

 م.نگین تاجی

آواز جاودانه ی سکوت

در سرزمینی که گورستان را به خواب میبرد

با گوش هایی:

دو در

بی پرده

چشم هایی بی در

در پرده

و مرا

از هر دست که بر خوانی

ملولم

و از هر سو که بنگاری

لال!

م.نگین تاجی

نبودی،  ... اما:

نام تو را با تمام  آب ها

با تمام چشمه ها و چشم ها

زمزمه کردم

تا مباد

بخشکد اقیانوسی

بی زمزم

ای نامت آغاز کوچ پرستو :

تا مهمانی خرماها

با من بمان.

م.نگین تاجی

آگرا ، تاج محل :بهار 86

وقتی که از کوچه

تا

دریچه را

ازدحام غربت پر می کند

یعنی ؛ آشنایی نیست

وقتی هوای دریچه

بوی باران گرفته

شرجی خاک کوچه:

حکایت رفتن است و سفر

می دانم: اما؛

جای خالی چشمان مرا

دریچه گریه نخواهد کرد...

باش!

من برمی گردم

با دستی:

پر از غربت غروب های بی تو

با دو آسمان ابر آتشین...

حالا...

وقتی خالی انگشتان تو پر نمی شود

وقتی در راه برگشتن از کوچه های خاطره

تب نمی کنی

یعنی؛ کسی رفته است؟!

کسی که دستهایش خیس حادثه....

دستهایش داغِ...

.وقتی خالی دست های من پر نمی شود

و زمستانی این چنین می گذرد

یعنی کسی برای کسی دسته های نرگس نمی آورد

یعنی کوچه تنهاست

یعنی یکی رفته است ...

تو رفتی، که رفتنی بودی

و من

ماندم؛ که باید می ماندم

تنهاتر از کوچه

اما ؛ دیگر بغض سنگین مرا

دریچه تحمل نمی کرد

و کوچه ی ما ،

نه ؛  کوچه ی خاطره

با یک دست پر نمی شد

وقتی خدا فاصله می شد

تا گردن آویز من گیسوی تو نباشد

تو خدا را با موهای خرمایی خویش بریدی

و به دل سپردگی ام نماندی

که باید سرمی سپردم

خدا قانع شده بود؛

اما خدایان دروغ

گردن آویز مرا ربودند

با دستان خودم،

به خواست تو: که هرگز نمی خواستی

اما": نشد "

باش !

من بر می گردم

شاید این بار

با چشمانم

که تنها آشنای تو باشد...

زمستان :۱۳۸۵ کویته.پاکستان.م.نگین تاجی

نمی خواهم ببارد

هیچگاه

بارانی که تنها پیراهن مرا

چتر گیسوان تو نباشد

نمی خواهم ببارد

ابری که دلتنگی مرا

با چشمان تو در میان نمی گذارد

و بارانی

که به شمارش اشکهای من

بر نخاسته  باشد.

مباد آسمان را گریه ای

که مرا نگرید.

مگر در کجای جهان

و کدام آسمان است

که بی دلتنگی

بی حسرت

بی بغض های طوفانی

هوای آمدن کند؟

هرچه باران بود

هرچه باران هست

اشکی باد از هوای دلتنگی من

تا شبنمی باشد

به صبحی دلنگیز

برای گونه های تو

بگذار

این زمستان برای تو باشد

که من باشم

منی که تنها برای تو زمستان شده ام

ای همه بهار....

دهلی.فروردین ۱۳۸۶  م.نگین تاجی

 و یک غزل

لیلا دوباره قسمت ابن السلام شد 

عشق بزرگم آه چه آسان حرام شد

مي شد بدانم كه اينكه خط سر نوشت من

از دفتر كدام شب بسته وام شد ؟

اول دلم فراق تو را سرسري گرفت

و آن زخم كوچك دلم آخر جذام شد

شعر من از قبيله خونست خون من ،

فواره از دلم زد و آمد كلام شد

ما خون تازه در تن عشقيم و عشق را

شعر من و شكوه تو ، رمز الدوام شد

بعد از تو باز عاشقي و باز ... آه نه !

اين داستان به نام تو اينجا تمام شد .

حسين منزوي

غزل جونی:........

غزل جونی بیو  دوغونُم   امشو

بیو   پاتَ  بِنه  مِن   جونُم اُمشو

بیو  شاید  اجل  پر کِردَه بوهه

کَفَی   تقدیرِ    نا میزونُم    امشو

غزل جونی   بیو  نَل تا   نمیرم

بیو     بندیرِ   تو   ایمونُم امشو

اجل!  مهلت   بیه  تا   روزَما بو

غزل    شاید    بیا   مهمونم امشو

اگر ایخَی  نَیی ، ایخوم  بیونی

غزل  مرگِ  خُومَ    ایخونم امشو

وَ   تیغِ   مثنوی   رگمَ ایبِرُم  تا

وَری  کاغُذ  بریزُم   خونم امشو

گدارِ    فهلییونَ    شُل     گِرُته

مو  وُ  بختِ   بَیُ   تیفونم     امشو

قلم  اورَر کشی  شعرُم   ترآبی

و   نو غم  بَی  دِلم     دالِنجرآبی

کَسی تیفونُ توسون تیسُو دییه!

مِنِ  توسون  زمهسون تیسو دییه

دلم   توسون، تِیَم   فصل تغِرسه

وَری سینَم شِرَی خین سایه بِهسه

رَیا بی   تِشکِ توسونُ     نَمُردُم

وَ زلفِ زردِ  خارک   دل    سپردُم

امییواری   وَ خوم   دایُم،   ایایی

غمِ کهنه   وَ   اِی   دل      ایدراری

اییی   تا  گل کنه   پیوار  بختم

دوباره  سایه بندازه  درختم

اما ؛ پیز اومه وُ  کِردی غزونم

دو بارَه نومت افتا سر زبونم

دوباره  خینَ  خرسَل  مُردَم  افتا

تیی  سیبِت وَ دهسِ آیَم افتا

وَ نار ُو سیبُ و گندُم ،گر گِرُتم

دلَ  اُو کالِ بی ساحل سپُردم

قسم  دام  آسمونَ      کم   بُواره

مُو  خُوم   بارونییَم ،  نم نم   بُواره

نِهایُم   پشتِ سر باغُ  و بهشتَ

و دهست دایم از نو سر نوشتَ

که بنویسی منه من کال خرست

وَنوجا  وَم بِیی مِن  بالِ خرسِت

اما نونُم چه   وابی ،  بَی نِوِشتی

وَری  سالِ  دِلُم  نومَی نوشتی

                                                                              م.نگین تاجی

نامه ای برای غزل:...

گِلی کردی وُ گفتی دل گرُهته

وَ دهسیت ای سفر مشکل گِرُهته

غزل سی مُو دَ نیگَی تا بسوزُم 

سراغی نیگری وَی حال و روزُم 

اگر ایخی بری حرفی نیارم 

دوباره دلم واسه حرمت چشمات تنگه

دوباره اين دل ديوونه واست دلتنگه

وقته از تو خوندنه ستاره ی ترانه هام

اسم تو برای من قشنگترين آهنگه

بی تو يک پرنده ی اسير بی پروازم

با تو اما ميرسم به قله ی آوازم

اگه تا آخر اين ترانه با من باشی

واسه تو سقفی از آهنگ و صدا ميسازم

تويی که عشقمو از نگاه من ميخونی

تويی که تو تپش ترانه هام مهمونی

تويی که همنفس هميشه ی آوازی

تویی که آخر قصه من و می دونی

اگه کوچه ی صدام يه کوچه ی باريکه

اگه خونم بی چراغه چشم تو تاريکه

ميدونم آخر قصه ميرسی به داد من

لحظه ی يکی شدن تو آينه ها نزديکه

با يه چشمک دوباره

 منو زنده کن ستاره

نذار از نفس بيفتم

 تويی تنها راه چاره

آی ستاره آی ستاره بی تو شب کاری نداره

اين ترانه تا هميشه تورو ياد من مياره...

شاعر:...؟

چقدر ثانیه ها نامردند

گفته بودند که بر می گردند

بر نگشتند و پس از رفتنشان

بی جهت عقربه ها می گردند

آه این ثانیه های بی رحم

چه بلایی به سرم آوردند

نه به چشمم افقی بخشیدند

نه ز بغضم گرهی وا کردند

از چه رو سبز بنامم به دروغ

لحظه های که یکایک زردند

لحظه ها همهمه های موهوم

لحظه ها فاصله های سردند

بگذارید زپیشم بروند

لحظه های که همه بی دردند

شاعر:؟

و رسالت من این خواهد بود

تا دو استکان چای داغ را

از میان دویست جنگ خونین

بسلامت بگذرانم

                                    تا آنجا چشم در چشم خدای خویش نوش جان کنیم!!؟؟

وصیت حمید مصدق

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
من می شناختم او را
نام تو راهمیشه به لبداشت
حتی
در حال احتضار
آن دلشکسته عاشق بی نام و بی نشان
آن مرد بی قرار
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
هر روز پای پنجره غمگین نشسته بود
و گفتگو نمی کرد
جز با درخت سرو
در باغ کوچک همسایه
شبها به کارگاه خیال خویش
تصویری از بلندی اندام می کشید
و در تصورش
تصویر تو بلندترین سرو باغ را
تحقیر کرده بود
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
او پاک زیست
پاکتر از چشمه ای نور
همچون زلال اشک
یا چو زلال قطره باران به نوبهار
آن کوه استقامت
آن کوهاستوار
وقتی به یاد روی تو می بود
می گریست
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
او آرزوی دیدن رویت را
حتی برای لحظه ای از عمر خویش داشت
اما برای دیدن توچشم خویش را
آن در سرشگ غوطه ور آن چشم پاک را
پنداشت
آلوده است و لایق دیدار یارنیست
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
آن لحظه ای که دیده برای همیشه بست
آن نام خوب بر لب لرزان او نشست
شاید روزی اگر
چه ؟ او ؟ نه آه ... نمی آید

«« بسی گفتند: ــ « دل از عشق برگیر!
که نیرنگ است و افسون است و جادوست! »
ولی ما دل به او بستیم و دیدیم
که او زهرست اما ... نوشداروست!

چه غم دارم که این زهر تب آلود
تنم را در جدایی میگدازد
از آن شادم که در هنگامه ی درد
غمی شیرین دلم را مینوازد.

اگر مرگم به نامردی نگیرد:
مرا مهر تو در دل جاودانیست
وگر عمرم به ناکامی سرآید
تو را دارم ... که مرگم زندگانی ست »»
فریدون مشیری
 

پشه ای در استکان آمد فرود

تا بنوشد آن چه واپس مانده بود

کودکی-از شيطنت-بازی کنان

بست با دستش دهان استکان!

پشه ديگر طعمه اش را لب نزد

جست تا از دام کودک وارهد.

خشک لب می گشت حيران راه جو

زير و بالا،بسته هر سو،راه او

روزنی* می جست در ديوار و در

تا به آزادی رسد بار دگر

هر چه بر جهد و تکاپو می فزود

راه بيرون رفتن از چاهش نبود

آنقدر کوبيد بر ديوار،سر

تا فرو افتاد خونين بال و پر

جان گرامی بود آن نعمت لذيذ

ليک آزادی گرامی تر عزيز

فریدون مشیری

مرگ قو: آغوش واکن ............

شنیدم که چون  قوی زیبا بمیرد

فریبنده زادو فریبا بمیرد

شب مرگ،تنها نشیند به موجی

رود گوشه ای دور و تنها بمیرد

در آن گوشه چندان ،غزل خواند آن شب

که خود در میان غزلها بمیرد

گروهی بر آنند،کین مرغ  شیدا

کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد

شب مرگ،از بیم آنجا شتابد

که از مرگ غافل شود،تا بمیرد

من این نکته گیرم که باور نکردم

ندیدم که قوئی به صحرا بمیرد

چو روزی از آغوش دریا بر آمد

شبی هم در آغوش دریا بمیرد

تو دریای من بودی ،آغوش وا کن

که می خواهد این قوی زیبا بمیرد

اگر عشقی نباشد آدمی نیست

اگر آدم نباشد زندگی نیست

مپرس ازمن چه آمد برسرعشق

جواب من به جز شرمندگی نیست

چشم من بیا منو یاری بکن                        

  گونه هام خشکیده شد کاری بکن

غیر گریه مگه کاری میشه کرد                   

  کاری از ما نمی یاد یاری بکن

اون که رفته دیگه هیچوقت نمی یاد              

  تاقیامت دل من گریه می خواد

هرچی دریا رو زمین داره خدا                  

    با تمومه ابرای آسمونا

کاشکی می داد همه را به چشم من              

   تا چشام به حال من گریه کنن

اون که رفته دیگه هیچوقت نمی یاد             

   تاقیامت دل من گریه می خواد

قصه ی گذشته های خوب من                    

  خیلی زود مثل یه خواب تموم شدن

حالا باید سررو زانوم بزارم                       

  تا قیامت اشک حسرت ببارم

دل هیچکی مثل من غم نداره                     

  مثل من غربت و ماتم نداره

حالا که گریه دوای دردمه                        

   چرا چشمام اشکشو کم می یاره

خورشید روشن ما رو دزدیدن                    

  جای اون ابرای سنگی کشیدن

همه جا رنگ سیاه و ماتم                        

    فرصت موندمون خیلی کمه

اون که رفته دیگه هیچوقت نمی یاد              

  تاقیامت دل من گریه می خواد